Voeding

Vier gevallen

Belegde broodjes Roosendaal

Nadat ik klaar was met (ontwormen) voelde ik iets tussen mijn tenen en ik nam de benen – om te onderzoeken wat – maar al snel realiseerde ik me dat het niet de kleine rode worm was die ik eerder had gegeten, maar een lange dunne worm, die waarschijnlijk mijn probleem had veroorzaakt. Ik had een lange broek aan, die het bloed opzoog, en nu zat er een volgroeide witte worm onder mijn vlees – en ik had hem nooit behandeld met heet water en antibiotica, ik dacht dat dat hem wel zou doden, maar dat was niet zo.Vier dagen later had ik weer een geweldig stel ongemakkelijke graden, die me deden stoppen om water te drinken. Binnen een half uur had de kleine rode worm zich verplaatst naar de binnenkant van mijn dij, en ik voelde een vreselijke pijn toen deĀ  bovenste helft van mijn heupbeen brak.

Nu ik er zeker van was dat ik nooit meer de oppervlakte van een dokter zou zien, pakte ik wat vloeipapier om het opperhuidweefsel te redden, stopte het in een gesteriliseerde zak, en gooide het weg. En toen, niet vreselijk zwaar, pakte ik mijn schop op en ging weer aan het werk. Even later pakte ik de schoffel en nam wat van het graafwerk over. Deze keer was er nog een! Deze was kleiner, en bewoog langzaam. Ik voelde hem in mijn dij kruipen, maar ik was niet ziek, dus ik dacht niet dat ik het zo erg zou krijgen. Op dit punt begon ik me ziek te voelen, hoewel ik niet wist waarom – ik had het gevoel dat ik een race had gewonnen, of het oude verhaal van iemand die de jackpot wint – een van die oude vilten rituelen waarbij je denkt dat je gewonnen hebt, en dan ga je zitten wachten om te zien of de persoon die ‘je denkt dat je gewonnen hebt’ je ook echt de winst geeft.Deze keer was het anders, ik voelde me ziek, en beloofde mezelf meteen dat ik naar de dokter zou gaan. Ik ging de volgende dag naar binnen en vertelde mijn vrouw dat ik naar de dokter zou gaan.

De dokter was een man die ik schatte dat hij ongeveer 55 of 56 jaar oud moest zijn. Hij ging zitten en sprak met mij in een nogal luidruchtige Cambie-sandwich – wat ik wel gepast vond, want sandwiches zijn bedoeld voor belegde broodjes, niet voor maaltijden. ijn uitleg aan hem was de volgende. “Ik voel me als een grote rat in een bezettingszone. Die heb ik nooit begrepen, maar het is net zo toepasselijk om te zeggen: “Het voelt alsof ik in een particurersiasis leef. Het voelde alsof hij me een dwangmatige wrattenkijker noemde. Maar nee, hij begreep het, net zoals ik zijn uitleg begreep over waarom ik hier was. “Het is een degeneratieve ziekte. Het was lang geleden dat ik een scan en een biopsie had gehad, en het was net weer helemaal opnieuw begonnen. Het kwam langzaam in de categorie ernstige ziekte terecht, maar ik herinnerde me niet dat ik er tot op dat moment over gehoord had. Daarna ging ik online en in een paar minuten had ik begrepen waarom ik naar de consulent was gestuurd. ‘U heeft een aantasting van de witte bloedcellen. Dat heet coeliakie.

Gedurende anderhalf uur van absoluut onbetaalbare tijd, vertelde ik hem het hele verhaal. Ik vertelde hem zo gedetailleerd als ik kon.

ijdens de procedures die ik in het Royal Free Hospital onderging, veranderde de dokter mijn leven voorgoed. Hij liet me inzien hoe belangrijk het was dat ik me goed voelde – en als het voor mij persoonlijk geen probleem was, dan was het voor mij helemaal geen probleem. Het was op die dag dat ik me realiseerde dat ik niet de onpartijdige, barmhartige, wispelturige schurk uit mijn koortsdromen was. Voorbarigheid was verkeerd. Dat was ik, buiten mezelf. En nu was het tijd om de Snelle Verhoging M.E.N.R. thesis af te stoffen. En dat was ik, vijftien jaar geleden. Nu werd ik behandeld voor M.E.N.R.T. Het was kapot gegaan. Maar het zou goed komen. mooiste uur van mijn leven? Dat is een moeilijkere vraag om te beantwoorden. Maar ik denk er over na en ik denk er over na. Omdat ik het heb meegemaakt. Omdat, zoals ik al zei, ik niet kan leven met het gevoel van hopeloosheid en totale mislukking. Het gevoel dat dit hopeloos is. Het zijn die donkere kringen onder de ogen en tuck psychose en het vertelt me dat ik nooit heel zal zijn.Zal nooit heel zijn. Welke zekerheid kan ik u geven? Wat wil je niet zeggen? Zal ik het moeten zeggen? Kan ik van je houden dat de ramp alleen maar ongelegen komt?

Lees meer

Kaaswinkel

Kaas cadeau pakket

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *